Parent guides
Udar mózgu u dzieci: co rodzice powinni wiedzieć o powrocie do zdrowia i rehabilitacji
Dzieci również mogą przechodzić udar mózgu — przed urodzeniem, w okresie noworodkowym lub w późniejszym dzieciństwie. Oto czym jest udar dziecięcy, jakie są objawy ostrzegawcze w każdym wieku, jak wygląda leczenie oraz jak aktywna, intensywna rehabilitacja pomaga młodemu mózgowi w odbudowie sprawności ruchowej.
Większość osób kojarzy udar mózgu z chorobą dotykającą osoby w starszym wieku. Kiedy więc lekarz wypowiada to słowo w odniesieniu do Twojego maluszka lub dziecka, może wydać się to nierealne. Nie jesteś sam: udar mózgu u dzieci zdarza się znacznie rzadziej niż u dorosłych, ale występuje częściej, niż wydaje się większości rodziców — a mózg dziecka posiada niezwykłą zdolność do regeneracji. Ten przewodnik gromadzi najważniejsze informacje dla rodziców, w sposób jasny i szczery.
Czym jest udar mózgu u dzieci?
Udar mózgu u dzieci (pediatryczny) występuje, gdy dopływ krwi do części mózgu dziecka zostanie przerwany. Lekarze określa go również jako incydent naczyniowo-mózgowy (CVA); należy on do szerszej grupy zaburzeń naczyniowo-mózgowych, czyli chorób naczyń krwionośnych mózgu. Bez odpowiedniej ilości tlenu komórki mózgowe w tym obszarze oraz otaczające je tkanki ulegają uszkodzeniu, co może wpłynąć na kontrolowane przez nie funkcje — ruch, mowę, wzrok, połykanie czy myślenie. Wyróżnia się dwa główne typy:
- Udar niedokrwienny — naczynie krwionośne zostaje zablokowane, zazwyczaj przez skrzep. Jest to częstszy typ u dzieci, choć mniej dominujący niż u dorosłych.
- Udar krwotoczny — naczynie krwionośne pęka i dochodzi do krwawienia do mózgu lub wokół niego, na przykład w wyniku nieprawidłowości naczyń krwionośnych, takich jak malformacja tętniczo-żylna. U dzieci udary krwotoczne stanowią znacznie większą część niż u dorosłych — według wielu badań blisko połowę.
Lekarze dzielą również udary ze względu na wiek:
- Udar okołoporodowy — występuje w okresie wokół porodu, od późnej ciąży do pierwszego miesiąca życia. Jest jedną z najczęstszych przyczyn połowicziczego mózgowego porażenia dziecięcego, w którym jedna strona ciała jest słabsza od drugiej.
- Udar dziecięcy — występuje w dowolnym momencie od pierwszego miesiąca życia do 18. roku życia.
Czym udar u dzieci różni się od udaru u dorosłych
Udar mózgu jest rzadkim schorzeniem w wieku dziecięcym. W Wielkiej Brytanii organizacja Stroke Association szacuje, że co roku udaru doświadcza kilkuset dzieci i młodych ludzi — to niewielka liczba w porównaniu z udarami u dorosłych, co jest jednym z powodów, dla których tak często bywa przeoczany. Trzy kwestie odróżniają udar u dzieci:
- Inne przyczyny — nie nadciśnienie tętnicze i miażdżyca naczyń, lecz choroby serca, zaburzenia krwi, infekcje oraz wady samych naczyń krwionośnych.
- Inny obraz kliniczny — objawy udaru u niemowląt mogą być subtelne, a u starszych dzieci często początkowo podejrzewa się migrenę lub napad drgawkowy. Niektóre inne schorzenia również wywołują epizody przypominające udar, co sprawia, że dokładna diagnoza jest kluczowa.
- Inny przebieg regeneracji — mózg dziecka wciąż się rozwija, więc pewne skutki mogą ujawnić się dopiero w miarę wzrostu dziecka, a potencjał do adaptacji jest większy.
Objawy ostrzegawcze: na co zwrócić uwagę w każdym wieku
U noworodków
U noworodków udar rzadko wygląda jak typowy udar. Najczęstszym pierwszym objawem są drgawki (napad drgawkowy), często obejmujące jedną rękę lub nogę. Inne objawy to niezwykła senność, wiotkość mięśniowa lub trudności z karmieniem. Wiele udarów okołoporodowych w pierwszych tygodniach nie daje żadnych widocznych objawów.
U niemowląt i małych dzieci
Wielu rodziców zauważa objawy dopiero po miesiącach — na przykład gdy dziecko przed ukończeniem pierwszego roku życia wyraźnie woli używać jednej ręki, trzyma jedną piąstkę stale zaciśniętą lub rzadziej używa jednej ręki bądź nogi podczas sięgania, kopania czy raczkowania. Niemowlęta zazwyczaj nie wykazują tak wcześnie silnej preferencji stronnej, dlatego warto omówić to z pediatrą.
U starszych dzieci: pamiętaj o teście FAST
U starszych dzieci objawy są podobne jak u dorosłych. Test FAST pomaga je zapamiętać:
- F (Face / Twarz) — czy jedna strona twarzy opadła? Czy dziecko może uśmiechnąć się symetrycznie?
- A (Arms / Ręce) — czy dziecko może unieść obie ręce i utrzymać je w górze?
- S (Speech / Mowa) — czy mowa dziecka jest bełkotliwa, niespójna lub nagle zanikła?
- T (Time / Czas) — natychmiast wezwij pogotowie ratunkowe.
Osłabienie ręki, trudności w mówieniu lub bełkotliwa mowa, trudności z chodzeniem, nagłe zaburzenia widzenia, utrata równowagi, nagły silny ból głowy, zawroty głowy lub napad drgawkowy. Czasami objawy pojawiają się i znikają w ciągu kilku minut. Jest to tzw. przejściowy napad niedokrwienny (TIA) lub „minitudar” — to sygnał ostrzegawczy wymagający równie pilnej pomocy medycznej.
Ważne: jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko właśnie przechodzi udar, natychmiast wezwij pogotowie — 144 w Szwajcarii, 112 w całej Europie. Nie czekaj, aby sprawdzić, czy objawy ustąpią. W przypadku udaru liczy się każda minuta.
Jak diagnozuje się udar mózgu
Udar u dzieci jest często rozpoznawany z opóźnieniem, ponieważ objawy mogą przypominać inne, częstsze problemy — migrenę, zaburzenia drgawkowe lub infekcję. Badania wykazują, że diagnoza bywa opóźniona o wiele godzin. Szybka diagnoza udaru wymaga obrazowania mózgu, a wytyczne kliniczne Royal College of Paediatrics and Child Health z Wielkiej Brytanii nakazują szpitalom wykonanie badania obrazowego u dziecka z podejrzeniem udaru tak szybko, jak to możliwe — najlepiej w ciągu jednej godziny od przybycia. Badanie rezonansem magnetycznym (MRI) pokazuje tkankę mózgową najbardziej szczegółowo i jest badaniem z wyboru; tomografia komputerowa (TK) jest szybsza, ale w pierwszych godzinach udaru niedokrwiennego często nie wykazuje zmian. Lekarze mogą ocenić ciężkość udaru za pomocą skali PedNIHSS (Pediatric National Institutes of Health Stroke Scale), czyli dziecięcej wersji skali udarowej stosowanej u dorosłych. Lekarze zazwyczaj badają również serce, naczynia krwionośne oraz krew w celu znalezienia przyczyny.
Przyczyny i czynniki ryzyka
U dzieci udary mają inne przyczyny niż u dorosłych. Do znanych czynników ryzyka należą:
- choroby serca, w szczególności wrodzone wady serca;
- naczyniowe problemy w mózgu (arteriopatie), w tym zespół moyamoya, rzadkie zwężenie tętnic mózgowych;
- anemia sierpowata, w której krwinki czerwone przybierają kształt sierpa i mogą blokować drobne naczynia, oraz inne zaburzenia dotyczące krwinek, w tym zaburzenia krzepnięcia;
- infekcje — w tym niedawno przebyta ospa wietrzna, która może zwiększać ryzyko przez kilka miesięcy;
- urazy głowy lub szyi;
- występowanie zaburzeń krzepnięcia lub chorób naczyń w rodzinie, co może oznaczać zwiększone ryzyko.
U wielu dzieci, zwłaszcza po udarze okołoporodowym, nie udaje się ustalić pojedynczej przyczyny. Trudno to zaakceptować — ale nie jest to coś, co zrobiliście nie tak lub co mogliście zapobiec.
Leczenie w szpitalu
Leczenie w pierwszych godzinach i dniach zależy od rodzaju udaru oraz wieku dziecka. Każde podejrzenie udaru wymaga natychmiastowej pomocy medycznej, ponieważ niektóre metody leczenia są skuteczne tylko w krótkim okienku czasowym. W przypadku zablokowanego naczynia niektóre dzieci — zazwyczaj starsze, leczone szybko w specjalistycznym ośrodku — mogą otrzymać leki rozpuszczające skrzepy (u dorosłych dożylne tPA podaje się w ciągu 4,5 godziny od wystąpienia pierwszych objawów; u dzieci o jego zastosowaniu decyduje się indywidualnie) lub mieć usunięty skrzep za pomocą cienkiej kaniuli. Taka trombektomia mechaniczna jest coraz częściej stosowana u wybranych dzieci z niedrożnością dużej tętnicy. W przypadku krwawienia zespół skupia się na zatrzymaniu krwawienia i ochronie mózgu, czasami za pomocą operacji chirurgicznej. Dzieci z anemią sierpowatą mogą wymagać transfuzji krwi, a długoterminowa terapia transfuzyjna jest uznaną metodą zmniejszania ryzyka udaru u dzieci z grupy wysokiego ryzyka.
Po fazie ostrej lekarze dążą do zapobiegania kolejnemu udarowi. Większość dzieci nigdy nie doświadcza drugiego udaru, ale ryzyko istnieje, zwłaszcza gdy u podstaw leży schorzenie, takie jak problem naczyniowy — dlatego tak ważna jest regularna opieka kontrolna u specjalistów.
Możliwe długofalowe skutki
Każdy udar jest inny, podobnie jak każde dziecko. To, co dziecko potrafi zrobić po udarze, zależy od jego lokalizacji, rozległości oraz wieku dziecka. Ponad połowa dzieci żyje z trwałymi następstwami udaru. Możliwe długotrwałe skutki obejmują osłabienie lub sztywność po jednej stronie ciała (porażenie połowicze / hemiplegia), trudności z równowagą i motoryką małą, padaczkę, problemy z mową i połykaniem oraz zmiany w zakresie uczenia się, uwagi czy nastroju. Dzieci po udarze są bardziej narażone na depresję i stany lękowe niż ich rówieśnicy, dlatego dbanie o ich dobre samopoczucie — a także Wasze — jest częścią właściwej opieki.
Życie z następstwami udaru: szkoła, emocje i życie rodzinne
Udar zmienia coś więcej niż tylko ruch. Niekiedy niektóre skutki ujawniają się dopiero później, gdy szkoła stawia większe wymagania w zakresie uwagi, pamięci czy czytania. Poinformuj szkołę dziecka o tym, co się stało, i poproś o dostosowanie planu, jeśli dziecko szybko się męczy lub potrzebuje dodatkowego czasu. Obserwuj także zmiany nastroju i snu — dzieci mogą nie potrafić wyrazić słowami tego, co czują.
Rodziny dźwigają ogromny ciężar: wizyty w szpitalu, terapię, zwolnienia z pracy, podróże i związane z tym obciążenia finansowe. Poczucie przytłoczenia jest całkowicie naturalne. Stowarzyszenia wspierające osoby po udarze, grupy rodziców oraz Wasz zespół terapeutyczny mogą pomóc odnaleźć odpowiedzi, nawiązać kontakt z innymi rodzinami i zaplanować kolejne kroki. Młodzi ludzie po udarze często podkreślają, że spotkanie rówieśników w podobnej sytuacji miało dla nich największe znaczenie.
Dlaczego mózg dziecka potrafi tak dobrze się regenerować
Mózg dziecka wciąż się rozwija i ma znacznie większe zdolności adaptacyjne niż mózg osoby dorosłej — niezależnie od tego, czy udar wystąpił przed urodzeniem, u niemowlęcia, czy u nastolatka. Ta zdolność do tworzenia nowych połączeń nazywana jest neuroplastycznością. Zdrowe obszary mózgu mogą przejąć funkcje uszkodzonego obszaru — jednak potrzebują do tego odpowiednich bodźców i odpowiedniej częstotliwości ćwiczeń.
Dlatego pierwsze lata po udarze są tak kluczowe, a rehabilitacja dzieci jest najskuteczniejsza, gdy jest aktywna (dziecko samodzielnie wykonuje ruch), ukierunkowana na konkretne zadania (ćwiczenie realnych umiejętności, takich jak sięganie, stanie czy chodzenie) oraz oparta na licznych powtórzeniach. Samo bierne rozciąganie rzadko tworzy nowe wzorce ruchowe, a na zaburzenia motoryczne łatwiej wpłynąć wtedy, gdy mózg wciąż buduje swoje sieci połączeń.
Współczesna rehabilitacja dzieci po udarze: co się zmieniło
Neurorehabilitacja dziecięca przeszła długą drogę od biernego rozciągania i biernego oczekiwania na efekty. Nowoczesna, zgodna z najnowszą wiedzą rehabilitacja po udarze w dzieciństwie opiera się na kilku jasnych zasadach:
- Aktywna praktyka ukierunkowana na zadania — dziecko powtarza realne umiejętności, takie jak sięganie, chwytanie, stanie i chodzenie, ponieważ to stymuluje regenerację w mózgu.
- Intensywność — skoncentrowane bloki terapeutyczne zapewniają znacznie większą liczbę znaczących powtórzeń niż sporadyczne sesje.
- Aktywizacja słabszej strony — metody takie jak wymuszona terapią aktywność (CIMT) oraz intensywny trening dwuręczny zachęcają dzieci do używania zajętej ręki i ramienia.
- Elektrostymulacja połączona z ruchem — impulsy zsynchronizowane z własnym wysiłkiem dziecka pomagają aktywować osłabione mięśnie.
- Obiektywny pomiar — standaryzowane testy pokazują zmiany w funkcjonowaniu dziecka i wyznaczają kolejne kroki.
- Skoordynowana opieka po udarze — rehabilitacja przynosi najlepsze rezultaty, gdy terapeuci, lekarze, szkoła i rodzina dążą do wspólnych celów.
- Opieka skoncentrowana na rodzinie i telerehabilitacja — rodzice stają się częścią zespołu, a sesje zdalne pozwalają utrzymać postępy w domu.
Jak wygląda rehabilitacja w Apexa QLA Suisse
Jesteśmy specjalistycznym ośrodkiem zajmującym się złożonymi przypadkami neuromotorycznymi. Trafiają do nas dzieci po udarach okołoporodowych i dziecięcych, często z hemiplegią, padaczką lub innymi współistniejącymi schorzeniami, u których wcześniejsza terapia nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Złożone przypadki są dla nas codziennością, a nie wyjątkiem — to doświadczenie decyduje o tym, jak precyzyjnie planujemy cały proces.
Każde dziecko jest inne, dlatego każdy plan terapii powinien być dostosowany indywidualnie. W Apexa QLA Suisse w Zug terapia po udarze jest planowana w oparciu o Metodę ORCA (Objective Reasoning & Clinical Architecture), opracowaną przez naszą główną terapeutkę Fabienne Theler, MSc PT. Metoda ORCA określa, jakich metod potrzebuje Twoje dziecko, w jakiej kolejności i z jaką intensywnością. W zależności od potrzeb dziecka program może obejmować:
- DMI (Dynamic Movement Intervention) — ćwiczenia przeciwko sile grawitacji, które wywołują automatyczne odpowiedzi ruchowe i pomagają mózgowi tworzyć nowe strategie siadania, stania i chodzenia. Każde ćwiczenie rzuca mózgowi wyzwanie, wywołując reakcję, której dziecko nie potrafi jeszcze łatwo wykonać — a odpowiednio częste powtórzenia utrwalają nowe ścieżki nerwowe. To właśnie neuroplastyczność w praktyce: zdrowe części mózgu uczą się przejmować funkcje uszkodzonego obszaru.
- TASES (task-specific electrical stimulation) — łagodne impulsy elektryczne połączone z aktywnym ruchem, które aktywują osłabione mięśnie i poprawiają koordynację czasową ruchu.
- Bamboo Braces — miękkie ortezy kończyn górnych zachęcające słabszą rękę do aktywnego użycia.
- Apexi Dynaflex Casting — gipsowanie dynamiczne w celu poprawy zakresu ruchu i osiowości stawów, co stwarza lepsze warunki dla aktywnej terapii.
- TheraTogs — miękkie, noszone na ciele systemy taśm wspierające prawidłową postawę i świadomość ciała w ciągu dnia. Jesteśmy ekspertami w dziedzinie TheraTogs: nasi certyfikowani specjaliści dopasowania TheraTogs są uznawani na całym świecie i szkolili się u twórczyni tej metody, Beverly (Billy) Cusick. Oceniają oni, dobierają rozmiar i dopasowują każdy system, a także szkolą i certyfikują innych terapeutów.
Dzieci często ćwiczą w ramach turnusów intensywnych obejmujących kilka sesji dziennie przez okres od jednego do czterech tygodni, po których następuje program domowy, aby postępy były kontynuowane między wizytami. Mierzymy postępy za pomocą uznanych narzędzi, takich jak skale GMFM i Peabody, dzięki czemu widzisz zachodzące zmiany i możesz zaprezentować je swoim lekarzom.
Mierzenie tego, co ważne: GMFM, Peabody-3 i ICF-CY
Korzystamy z międzynarodowo uznanych narzędzi pomiarowych. GMFM (Gross Motor Function Measure) ocenia motorykę dużą, taką jak leżenie, przewracanie się, siadanie, raczkowanie, stanie, chodzenie, bieganie i skakanie. Jest to jeden z najczęściej stosowanych wskaźników oceny w rehabilitacji dziecięcej (Russell et al., 1989).
Skala Peabody Developmental Motor Scales, wydanie trzecie (Peabody-3) ocenia rozwój motoryki dużej i małej u małych dzieci, pozwalając porównać umiejętności dziecka z typowym rozwojem i śledzić zmiany w czasie (Folio & Fewell, 2023).
Planujemy terapię w oparciu o klasyfikację ICF-CY — Międzynarodową Klasyfikację Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia Dzieci i Młodzieży Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, 2007). Wykracza ona poza samą diagnozę, analizując łącznie cztery obszary: funkcje i struktury ciała, aktywność, uczestnictwo w życiu codziennym oraz środowisko otaczające dziecko. Dzięki temu mamy pewność, że cele terapeutyczne są realne i istotne w domu, w przedszkolu i w szkole.
Więcej niż terapia: wsparcie rodziców i koordynacja opieki
Wsparcie rodziców. W naszych modułach ORCA Enablement szkolimy rodziców, aby stali się pewnymi siebie współterapeutami, dzięki czemu Wasza rodzina staje się bardziej niezależna, a postępy są kontynuowane w domu między wizytami.
Koordynacja opieki medycznej. Na Twoje życzenie możemy również pełnić funkcję koordynatora opieki medycznej Twojego dziecka — koordynując raporty, wizyty oraz komunikację z lekarzami, specjalistami i terapeutami, zapewniając jeden punkt kontaktowy.
Twój portal rodzinny: bezpośredni kontakt z zespołem
Każda rodzina otrzymuje dostęp do naszego portalu rodzinnego pod adresem fam.apexaqla.ch — to Wasz stały, bezpośredni kontakt z zespołem. W portalu możesz rozmawiać z terapeutami, przesyłać nagrania wideo dziecka z domu, aby uzyskać naszą opinię, przeglądać raporty i pomiary postępów dziecka, sprawdzać faktury i informacje finansowe, czytać artykuły o terapii i wiele więcej.
Co mówią badania naukowe
Liczba badań dotyczących rehabilitacji i intensywnej terapii po udarze mózgu u dzieci stale rośnie, a wiele z nich dotyczy dzieci z jednostronnym (połowiczym) mózgowym porażeniem dziecięcym, które często jest skutkiem udaru okołoporodowego. Przegląd Cochrane dotyczący terapii wymuszonej aktywnością w dziecięcym porażeniu połowiczym wykazał, że może ona poprawić funkcjonowanie zajętej ręki i ramienia w porównaniu z terapią o niskiej intensywności lub standardową opieką (Hoare et al., 2019). Duży przegląd systematyczny interwencji stosowanych u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym zaliczył terapię wymuszoną aktywnością oraz intensywny, ukierunkowany na cel trening zadaniowy do metod o najlepszym potwierdzeniu naukowym (Novak et al., 2020). Wspólnym mianownikiem wszystkich tych podejść jest aktywna, ukierunkowana na cel rehabilitacja oparta na najlepszych dostępnych dowodach (Veras et al., 2016) — przy czym postępy są mierzone, a nie zakładane z góry.
Trzy filary praktyki opartej na dowodach. Skuteczna rehabilitacja opiera się na trzech współdziałających ze sobą filarach: najlepszych dostępnych dowodach naukowych, doświadczeniu klinicznym — doświadczonych terapeutach, którzy wiedzą, jak zastosować te badania u konkretnego dziecka — oraz wartościach, celach i preferencjach dziecka i jego rodziny. Same badania naukowe nie wskażą, co jest odpowiednie dla Twojego dziecka, podobnie jak samo doświadczenie czy opinia. Opieka oparta na dowodach łączy te trzy elementy w całość (Veras et al., 2016).
Jakich postępów możemy się spodziewać?
Nie składamy obietnic dotyczących rezultatów, których nie możemy potwierdzić dowodami. Możemy jednak uczciwie powiedzieć, że wiele dzieci osiąga znaczące postępy po udarze, zwłaszcza gdy terapia rozpoczyna się wcześnie i jest wystarczająco intensywna. Postępy zazwyczaj pojawiają się stopniowo: lepsza kontrola tułowia, bardziej aktywna słabsza ręka, pewniejsza pozycja stojąca lub chód. Zakres postępów po udarze zależy od wielu czynników: wieku dziecka, wielkości i lokalizacji uszkodzenia oraz ogólnego stanu zdrowia — dlatego właściwym punktem wyjścia jest dokładna ocena diagnostyczna.
Twoja rola jako rodzica
Jesteś najważniejszym członkiem zespołu terapeutycznego swojego dziecka. Życie codzienne — zabawa, ubieranie się, jedzenie, kąpiel — stwarza mnóstwo okazji do używania słabszej strony. Uczymy rodziców, jak przekształcać te sytuacje w ćwiczenia, delikatnie i bez zamieniania domu w klinikę. Rodziny przyjeżdżają do Zug z całego świata — w tym z całej Europy i Bałkanów — po nowoczesne terapie i najnowsze osiągnięcia w dziedzinie neurorehabilitacji dziecięcej. Rodziny ze Szwajcarii i z zagranicy przyjeżdżają do Zug na intensywne turnusy, a nasz dział obsługi (concierge) pomaga w organizacji podróży i zakwaterowania.
Pytania często zadawane przez rodziców
Czy dziecko może przejść udar przed urodzeniem?
Tak. Udar okołoporodowy może wystąpić w ostatnich tygodniach ciąży, podczas porodu lub w pierwszym miesiącu życia. Często zostaje rozpoznany dopiero po miesiącach, gdy jedna strona ciała rozwija się inaczej.
Czy dziecko może w pełni wyzdrowieć po udarze?
Niektóre dzieci wracają do zdrowia bardzo dobrze; inne żyją z trwałymi następstwami. Ponieważ mózg dziecka ma wielką zdolność do adaptacji, wczesna i aktywna rehabilitacja daje największą szansę na znaczący postęp — ale droga każdego dziecka jest inna.
Kiedy należy rozpocząć rehabilitację?
Tak szybko, jak zespół medyczny potwierdzi, że stan dziecka jest stabilny. Neuroplastyczność jest najsilniejsza we wczesnym okresie, ale nie zanika: dzieci mogą robić postępy nawet całe lata po udarze.
Czy terapia intensywna jest odpowiednia dla małych dzieci?
Tak, jeśli jest dostosowana do indywidualnych potrzeb dziecka. Bloki intensywne są planowane z uwzględnieniem wieku, poziomu energii i celów dziecka, z zapewnieniem odpowiedniego odpoczynku między sesjami.
Czy przyjmują Państwo dzieci spoza Szwajcarii?
Tak. Rodziny przyjeżdżają do Zug z całego świata — w tym z całej Europy i Bałkanów — po nowoczesne terapie i najnowsze osiągnięcia w rehabilitacji dziecięcej, często na bloki intensywne. Oferujemy również teleterapiję, aby wspierać Państwa w domu między wizytami.
Jakie są objawy udaru u dziecka?
U starszych dzieci warto pamiętać o zasadzie FAST: opadanie mięśni twarzy, osłabienie jednej ręki, bełkotliwa mowa lub brak mowy — to sygnał, by natychmiast wezwać pogotowie (144 w Szwajcarii, 112 w całej Europie). U noworodków objawem bywa zazwyczaj napad drgawek, nietypowa senność lub trudności z karmieniem. U niemowląt udar zauważa się często dopiero po miesiącach, gdy jedna ręka lub jedna strona ciała jest mniej używana.
Moje dziecko woli używać jednej ręki. Czy mam się martwić?
Niemowlęta zazwyczaj nie wykazują wyraźnej preferencji jednej ręki przed ukończeniem pierwszego roku życia. Jeśli Państwa dziecko wyraźnie woli jedną rękę, trzyma jedną piąstkę zamkniętą lub rzadziej używa jednej ręki bądź nogi, warto skonsultować się z pediatrą. Przyczyn może być wiele, a wczesna konsultacja sprawi, że w razie potrzeby terapię będzie można rozpocząć odpowiednio wcześnie.
Jak długo trwa turnus ORCA Intensive?
Turnus ORCA Intensive trwa od jednego do czterech tygodni i obejmuje kilka godzin aktywnej terapii dziennie, przeplatanej odpoczynkiem i zabawą. Długość turnusu rekomendujemy po bezpłatnej rozmowie wstępnej i diagnozie, biorąc pod uwagę wiek, poziom energii i cele dziecka. Pomiędzy blokami ciągłość postępów zapewniają program domowy, cotygodniowe 50-minutowe sesje lub wizyty wirtualne.
Ile kosztuje turnus intensywny?
Koszty zależą od długości i zakresu bloku, dlatego nie ma jednej stałej ceny. Aktualne ceny znajdą Państwo na stronie opłaty i cennik, a od samego początku dbamy o pełną przejrzystość finansową.
Czy ubezpieczenie zdrowotne pokryje koszty rehabilitacji po udarze?
Zależy to od Państwa kraju zamieszkania, ubezpieczyciela oraz sytuacji dziecka, dlatego nie możemy zagwarantować pokrycia kosztów. Przekazujemy szczegółowe raporty i pomiary postępów, które mogą Państwo przedstawić lekarzom i ubezpieczycielowi. Warto skonsultować się ze swoim ubezpieczycielem przed dokonaniem rezerwacji, aby wiedzieć, czego się spodziewać.
Kolejny krok: porozmawiaj z nami
Jeśli Twoje dziecko przeszło udar — niedawno lub lata temu — z chęcią przeanalizujemy Waszą sytuację. Zamów bezpłatną rozmowę wstępną za pośrednictwem naszej strony kontaktowej lub dowiedz się więcej o tym, jak pracujemy z udarem i jego następstwami.
Piśmiennictwo
- Hoare, B. J., Wallen, M. A., Thorley, M. N., Jackman, M. L., Carey, L. M., & Imms, C. (2019). Constraint-induced movement therapy in children with unilateral cerebral palsy. Cochrane Database of Systematic Reviews. doi.org/10.1002/14651858.CD004149.pub3
- Novak, I., Morgan, C., Fahey, M., et al. (2020). State of the evidence traffic lights 2019: Systematic review of interventions for preventing and treating children with cerebral palsy. Current Neurology and Neuroscience Reports, 20, 3. doi.org/10.1007/s11910-020-1022-z
- Veras, M., Kairy, D., & Paquet, N. (2016). What is evidence-based physiotherapy? Physiotherapy Canada, 68(2), 95. doi.org/10.3138/ptc.68.2.gee
- Folio, M. R., & Fewell, R. R. (2023). Peabody Developmental Motor Scales (3rd ed.). Pro-Ed.
- Russell, D. J., Rosenbaum, P. L., Cadman, D. T., Gowland, C., Hardy, S., & Jarvis, S. (1989). The gross motor function measure: A means to evaluate the effects of physical therapy. Developmental Medicine & Child Neurology, 31(3), 341–352. doi.org/10.1111/j.1469-8749.1989.tb04003.x
- World Health Organization. (2007). International Classification of Functioning, Disability and Health: Children and Youth Version (ICF-CY). WHO.
Ten artykuł ma charakter ogólnoinformacyjny i nie zastępuje profesjonalnej oceny medycznej. Treści kliniczne na tej stronie są weryfikowane przez Fabienne Theler, MSc PT.
English
Deutsch
Español
Français
Italiano
Nederlands
العربية
中文
Dansk
Svenska
Norsk
Suomi
日本語
Polski
Português


